Mei 20 - 2018 | UKR | Arrived at our destination : Kiev Airport (Chernobyl) - Urbex Et Orbi

Chernobyl 2018 - Arrived at our destination : Kiev Airport (Chernobyl)

Wij zijn met 4 man afgereisd naar Chernobyl omdat dat iets is wat we, afzonderlijk van elkaar, al jaren wilden maar niet echt voor mogelijk hielden. Voor de 2 jongsten in ons gezelschap, Moreno en Tim vanwege hun leeftijd en voor ons omdat dit pas sinds kort mogelijk is.

Ik ben er zo'n 1,5 jaar zo nu en dan mee bezig geweest, om te kijken wat er mogelijk is en wat ik wilde, de kosten en alle zaken die geregeld moesten worden vooraf. Toen ik er over uit was dat ik echt wel wilde gaan en dat thuis had besproken heb ik eens om mij heen gevraagd wie er nog meer interesse zouden hebben. Henny, waar ik de afgelopen paar jaar erg veel mee ben weggeweest naar locaties in de meer omliggende landen als België, Duitsland, Frankrijk, Luxemburg of Tsjechië stond ook te springen. Al vrij snel kwam Moreno daarbij, die ik ongeveer een jaar geleden leerde kennen en dezelfde interesse in urbex fotografie deelt. Hij vroeg Tim, een vriend van hem mee die niet fotografeert maar wel al enige tijd geïnteresseerd is in Chernobyl. Zo hadden we alle vier al langere tijd dezelfde wens, die eindelijk werkelijkheid werd.

20 mei ging de wekker om 04:30 uur, alles stond klaar en ik hoefde alleen nog maar te douchen en mijn ontbijt naar binnen werken. Jeroen had zich opgeofferd om ons naar Schiphol te brengen, maar eerst moest Henny nog worden opgepikt in Leiderdorp. Ruim op tijd vertrokken we. Terwijl de auto nog in onze straat reed kwam ik er achter dat ik mijn paspoort en pasjes/geld ergens weg had gestopt. Dat was zo goed dat ik niet meer wist waar. Op straat alles doorzocht. Foto/rugtas en koffer open en alles eruit maar helemaal niks gevonden. Alles weer terug in mijn koffer en naar huis gereden. Daar samen het huis door en ook helemaal niks.

Tsja en nu? toen voelde ik in allebei mijn zakken ..... Resultaat : maar iets later in Leiderdorp en ook maar een minuut of 10 later dan gepland op Schiphol en nog ruim voor we moesten vertrekken.

Moreno en Tim reden zelf vanuit Roosendaal naar hun parkeerplaats in Aalsmeer en namen de shuttlebus naar het vliegveld. Na een redelijke zoektocht vinden we eindelijk het GWK om de bestelde dollars af te halen. Onze gids daar wilde graag in American Dollars betaald worden (om wat voor schimmige reden dan ook).

De check-in had ik een dag van tevoren al gedaan voor ons allemaal dus konden we boven bij de dames in het blauw meteen aansluiten bij de koffer drop-off. Natuurlijk gingen bij mij alle ‘toeters en bellen’ af : overweight. Niks nieuws in mijn geval (ik kan nooit kiezen wat er mee mag) maar deze trip zat er wel voor 2 personen aan rommel in mijn koffer. De spullen van Henny zitten er ook bij. En het gewicht begint al met 2 statieven, opladers van telefoons en camera’s, accu's …..

Toen we het vliegtuig in liepen was het eerste wat een aantal stewardessen vroeg ‘Waar gaan jullie heen…. Ohhh en wat gaan jullie daar dan doen?!’ Later tijdens de vlucht kwamen ze nog terug om ons het hemd van het lijf te vragen over onze trip. Zij vonden het luguber maar aan de andere kant toch ook weer reuze interessant.


Arrived at Kiev Borispol Int. Airport :


Als eerste de paspoortcontrole door die weer alleen bij mij erg lang duurde. Ik had by far de knapste jongedame uitgezocht maar daarmee ook de meest ijverige en zij moet gedacht hebben met een gezochte crimineel te maken te hebben of iets dergelijks. Allerlei vragen kreeg ik die de anderen helemaal niet kregen en mijn paspoort werd extra secuur onderzocht. Er werd zelfs een collega bij geroepen om samen mijn paspoort nog eens op echtheid te checken en van voor naar achteren door te bladeren. Nogmaals de vragen over wat ik kwam doen, waarom en met wie, hoe lang en waarheen ik terug zou vliegen, directe vlucht, retour ticket, van alles…. Een beetje vroeg ik daar misschien wel om met mijn outfit, ik liep erbij als Bob De Bouwer in mijn timmermans tuinbroek met kniebescherming en bouwvakkers laarzen.

Daarna de koffers zoeken al hadden we die snel gevonden. De pinautomaat voor ‘Ukraine Dollars’ duurde wat langer. De chauffeur vinden was something else. We kwamen door de douane en wisten dat hij een bordje zou hebben met mijn naam. Maar we hebben wel 40 bordjes met namen gezien echter geen enkele met mijn naam. Na wat rondjes lopen was ik er wel klaar mee. We gingen buiten kijken maar ook daar stond niemand. Ik gaf aan in mijn eentje wel binnen te zoeken dus liep weer terug naar waar we vandaan kwamen.

Wat ik nog niet had verteld is dat we per persoon sinds we door de douane waren door zo’n 20 taxi chauffeurs werden aangesproken tot agressief aan toe, toch konden we ons bedwingen om niet net zo agressief te reageren en bleven we op elke vraag netjes hetzelfde antwoorden. Niet dat antwoorden in het Engels zin had want ze spraken geen woord over de grens. Nog geen 2 meter was ik binnen en werd op mijn schouder getikt door een man waarop ik dit keer mild geïrriteerd reageerde dat ik geen interesse had in een taxi en al voorzien was van vervoer en liep weg. Meteen tikte die kerel nogmaals op mijn schouder en nu was ik het zat dus zeg : PISS OFF!! en loop door denkende dat hij vast wel afdruipt. Tot er 2 stappen later iemand aan mijn kleren staat te trekken en zie dat weer diezelfde kerel daar stond. En nu was ik er klaar mee en vertelde hem dit keer met een boze blik en opgetrokken lip erbij dat hij moest opsodemieteren, waarop hij met 2 handen mij bij mijn bovenarm grijpt en naar de uitgang probeert te trekken. Ik dacht nog : probeert die malloot mij nou zijn taxi in te sleuren het moet niet gekker worden?! Tot hij de badge die om zijn nek hing in mijn gezicht duwde.

Wat was nou het geval? deze man was van de marechaussee of recherche of iets dergelijks en ik was bij de exit naar binnengelopen in plaats van de deur ernaast gewoon de ingang te nemen. Dat had heel anders kunnen aflopen. Toen nam ik maar de goede deur naar binnen en vrijwel meteen vond ik onze chauffeur, direct kreeg ik zijn telefoon (met onze gids aan de andere kant) in mijn handen geduwd want hijzelf sprak geen woord Engels en voor we het wisten zaten we in zijn busje om via een flitsbezoek (op eigen verzoek) aan een plaatselijke supermarkt de weg voort te zetten naar onze slaapplek in Chernobyl. En wát een bus, het lijkt de ‘The A-Team’ bus wel. Achterin een luxe 2 persoons bank uitgevoerd in ‘Travelers Style’ cognac leer met een middenconsole voor onze drankjes en de rij daarvoor stonden 2 losse draaibare fauteuils net als voorin.

Voordat we bij onze slaapplek aankwamen moesten we nog een militair checkpoint door voor paspoortcontrole en het laten nakijken van de vergunningen, die overigens door onze gids verzorgd zijn dus dat zit wel goed. Ons is verteld dat we daarna direct ‘aan tafel’ gaan. Of dat is voordat we onze spullen gedropt hebben of er na maakt niet uit zolang we maar gevoed worden voor we gaan slapen. Naar het eten zijn we allemaal erg nieuwsgierig overigens.

Het eerste checkpoint deze trip nadert. Niemand spreekt daar ook maar één woord Engels, maar gelukkig worden we bij deze grens van overgedragen aan een andere chauffeur die ‘Engels’ spreekt. In ruil hiervoor moeten we wel inleveren op ons luxe vervoer. We worden met zijn vieren in een afgekeurde Lada of iets soortgelijks gepropt. Één koffer kon er maar mee en we gaven wel aan nergens heen te gaan zonder onze handbagage/fototas. De rest kon ons gestolen worden.

Na zo'n veertig minuten als sardientjes in dat blik te hebben gezeten, arriveren we bij onze slaapplaats. Het eerste dat we dachten was dat de chauffeur ons alvast wat verlaten en vervallen dingen wilde laten zien, maar hij maakte geen grapje toen hij zei dat we er waren. We hadden alleen nog maar verval gezien langs de weg en niks waar ook maar iemand nog kon wonen.

Diezelfde avond stond er nog niks op de planning dus hadden we zelf wat bedacht. Dat hield in dat we na het eten 'bewapend' met onze camera's de omgeving gingen verkennen. Interessante verlaten huizen 'vinden' was geen enkele moeite. Onze slaapplaats was in een klein complex met woningen die verlaten waren sinds de oorspronkelijke bewoners moesten vertrekken door de ramp. Een verblijf meer in style hadden we ons niet kunnen wensen.

Alles daar omheen was ook verlaten maar af en toe zag je ergens een huis dat weer bewoond was. Dit zijn of "self-settlers" of "workers". Self settlers oorspronkelijke bewoners van het huis ten tijde van de evacuatie in 1986 die begin jaren negentig eenmalig de kans hadden om terug te keren. Deze kans was van zeer korte duur omdat de overheid toch spijt kreeg van dit besluit en iedereen daar weer weg wilde hebben. Deze 'self-settlers' gaven aan niet levend te zullen vertrekken en wonen er sindsdien nog. "Workers" is een groep van over het algemeen mannen die in een aantal blokwoningen gehuisvest zijn, dit hoeven geen 'self-settlers' te zijn maar mannen die werken in en rond Chernobyl. Hun taak lijkt erg op die van werkmieren (vreemde vergelijking maar daar kan iedereen zich wel een beeld van maken denk ik). Ze zijn aangesteld om de omgeving vrij te houden van alles wat los ligt. Bijzondere taak, maar alle takken, blaadjes, zand, etc die loswaaien of uit de bomen vallen wat altijd overal wel aanwezig is moeten zij opruimen. Dit is om eventuele verspreiding van 'contaminated' materiaal te voorkomen zodat er niks wat besmet zou kunnen zijn buiten de ‘exclusion zone’ terecht komt).

Zo gezegd zo gedaan. We liepen een weg op en als je van midden op die weg naar beide uiteinden keek kon je de weg in het niets zien verdwijnen. Eén lange rechte platte weg ‘into the abyss’. Al vrij snel sloegen we een zijpad in en kwamen in een overgroeide wildernis van verlaten huisjes, schuren en iets wat ooit tuinen en opritten moeten zijn geweest maar waar de afgelopen 32 jaar de natuur alles terugneemt. Bomen groeien vanuit huizen door de daken naar buiten, of van buiten naar binnen. Of een huis waar helemaal niks meer van te zien is want het is compleet overgroeid door klimop. Met 50 mosquito’s om ons hoofd en door de brandnetels baanden wij ons een weg richting de huizen om een ingang te vinden. Meestal was dat niet moeilijk want ramen en deuren hingen allemaal al op half 7 of waren er helemaal uit gerot. Deze huizen waren niet meer ingericht maar af en toe vonden we nog wat verdwaalde achtergebleven meubels. Leeg hadden deze vervallen huizen ook nog mooie plekken.

Na zo’n 2,5 uren dwalen hadden we al aardig wat mosquito beten verzameld, ook werd het al donker dus we besloten weer op zoek te gaan naar onze slaapplaats. Alles uitpakken, opladen en klaarzetten voor de volgende ochtend. Dan worden we rond 08:00 opgehaald door onze gids en naar ons warme ontbijt gereden zo’n 5 minuten verderop waarna we meteen vertrekken om Pripyat te exploren. Rond een uur of 13:00 rijden we naar een ‘kantine’ die daar redelijk in de buurt gesitueerd is voor onze warme lunch en rond 18:30 weer terug richting ‘huis’ voor het dinner.

To be continued .......

Powered by SmugMug Log In