Mei 21 - 2018 | UKR | Dag 01 v 03 : Exclusion Zone Pripyat - Urbex Et Orbi

Mei 21 - 2018 | Dag 01 van 03 in de Exclusion Zone - Pripyat

Om 07:30 werden we opgepikt door onze gids en naar ons ontbijt gebracht. Na ongeveer een half uurtje ontbijten vertrokken we richting Pripyat. Meer tijd hadden we niet nodig want zoveel kreeg je niet. Het was aardappelpuree met stukjes kip een mandje brood op tafel, 2 crepes en een glas limonade. Iedereen die mij ook maar een beetje kent weet dat dat veel te weinig is tot aan de lunch maar we moesten het er toch mee doen en uiteindelijk doordat ik zo opging in het fotograferen en van de ene in de andere verbazing viel had ik niet eens de tijd om me hongerig te voelen.

Na een rit van een half uur parkeerden onze gids het busje en toen we uit stapten stonden we midden op het City Wide Center plein. Met alle grote bekende gebouwen om ons heen als Hotel Polissya met aan de straatkant nog 2 telefooncellen en het postkantoor, Palace Of Culture Energetik met een theater, bioscoopzaal, sportcentrum met zwembad en apotheek, het Amusement Park met het reuzenrad en de bots auto's. 

Iedereen was er stil van, het was zo onwerkelijk. Een leefomgeving al was deze de afgelopen 32 jaar enorm vervallen, en geen menselijk leven. Alleen doodse stilte met af en toe een specht of een wolf op de achtergrond. In gedachte met wat er is gebeurd 32 jaar geleden loop je daar rond op het plein dat ooit het middelpunt was van een levendige gemeenschap. Nu groeien er dikke bomen en struiken door het beton en asfalt heen. De natuur neemt alles terug .....

We begonnen bij ‘Hotel Polissya’ een groot ooit chique’ hotel midden in het centrum van Pripyat. Geopend in 1970 en altijd druk bezocht geweest tot mei 1986. Vanaf die bewuste nacht was het hier ook erg druk maar niet met gasten, hier verbleven de ‘liquidators’ (burger en militair personeel dat was aangesteld om orde op zaken te stellen op en rond kernreactor nr. 04) gedurende de periode dat er kernafval moest worden opgeruimd. Tijdens diezelfde periode diende het hotel ook als hoofdkwartier voor allerlei zaken die gepland moesten worden vanwege de ramp, waaronder de blushelikopters en uiteindelijk de evacuatie van alle inwoners.

Het uitgaanscentrum ‘Energetic Cultural House’ gelegen aan het hotel. Ook gesitueerd in het hart van Pripyat. Het centrum voor theater, dans, muziek, film en sport. Op de eerste verdieping waar we onze camera’s uitpakten stonden we letterlijk op de dansvloer met aan één kant een gigantische glazen wand met uitzicht op het plein, helaas lag alle glas verspreid over de dansvloer. We gingen allemaal een andere kant op om elkaar later wel weer ergens tegen te komen. Ook ‘Pripyat Prometheus Cinema’ bevindt zich hier, dit theater heeft ruimte voor 800 bezoekers. Een sportschool met boxring en zelfs een apotheek waren in dit centrum ook te vinden. Het penthouse van het hotel was ooit een populair café alleen is daar helemaal niks meer van te zien helaas, wel hebben we van het mooie uitzicht kunnen genieten boven.

Weer beneden aangekomen bezochten we ‘The Azure Swimming pool’. Een mooi zwembad met verschillende hoogtes duikplanken. Opgeleverd net als de rest in 1970 maar het bad werd niet gesloten na de ramp in 1986, het bleef nog open en was nog dagelijks in gebruik. De ‘liquidators’ die nog aan het werk waren in en rond de reactor maakten veel gebruik van het zwembad omdat dit het enige was wat zij zagen als ‘clean’ ten opzichte van alles wat besmet was door radioactiviteit. Kermis op het stadsplein.

Het wereldberoemde amusement park op het plein in het centrum van Pripyat. De botsauto's, het reuzenrad, de draaimolen en de schommelbootjes stonden er maar treurig bij. Het verhaal gaat dat de burgemeester onder druk heeft moeten besluiten de attracties de dag na de ramp gewoon te openen zoals gepland stond alsof er niets was gebeurd. De overheid had toen namelijk nog steeds de bevolking niet ingelicht over wat er een paar kilometer verderop die nacht was gebeurd.

Verder Lopend passeerden we een groot stadion met aan één zijde tribunes. Helaas hebben we hier niets kunnen fotograferen want er stond een cameraploeg van Fox News die een item aan het filmen waren. We stonden letterlijk op de middenstip maar herkende het in eerste instantie niet eens als een stadion, het is dat onze gids expres precies daar stil stond en zei dat we eens om ons heen moesten kijken, een stadion helemaal verwilderd en vervallen. We stonden midden tussen grote bomen, een heel bos eigenlijk.

Lunch time : voor we de kantine in kunnen moeten we eerst door een ‘radiation scanner’. Een soort röntgenapparaat waar je in moest gaan staan zodat je van je kruin tot aan je kleine teentje kon worden doorgemeten of je niet ‘vervuild’ was met radiatie. We kregen allemaal het ‘all clear’ sign dus mochten gaan eten.

Met een volle maag gingen we weer verder waar we gebleven waren. Een middelbare school, met scheikunde, biologie en gym ruimtes. Hier zagen we ook de directiekamer en de praktijkruimte van de schoolarts. Alles heeft hier een heel ander verval dan wij gewend zijn van bijvoorbeeld Duitsland en België, daar is de luchtvochtigheid hoger waarschijnlijk want je komt daar veel meer schimmels, zwammen en rot tegen in gebouwen en hier is alles veel droger. Het lokaal waar Engelse les werd gegeven herkende je meteen aan de teksten op de muren, ook het handenarbeidlokaal was te herkennen aan wat knutselwerkjes op de schoolbankjes. Huiswerk of toetsen lagen zelfs nog in stapels op het bureau van de leerkracht om nagekeken te worden.

Na ‘schooltijd’ school liepen we naar wat in eerste instantie leek op een pianowinkel. Een pand waar nog een hele inventaris aan piano's staat. De winkel staat nog overeind en je herkent de piano's tussen alle brokstukken maar daar is alles dan mee gezegd. Alles is ook daar al 32 jaar onderhevig aan verval. Deze showroom was oorspronkelijk niet bedoeld voor piano's. Al is het niet bekend wat voor winkel het van origine was maar wel waar de ruimte voor diende vanaf 32 jaar geleden en dat was het opslaan van piano's en vleugels van alle ‘rich and famous’. De winkel had achter nog een grote ruimte die was gebruikt als opslag voor fornuizen, televisies en een enkele wasmachine.

Een kleuterschool met lokaaltjes met knutselwerkjes en speelgoed was onze volgende stop. Posters met liedjes hingen nog aan het schoolbord. Ook hier vonden we weer veel kinder gasmaskers.

Een 16 verdiepingen tellende torenflat genaamd ‘The USSR’ in het midden van Pripyat. Gebouwd in de bekende Soviet style, grauw en industrieel. Een no-go zone maar toch wilden wij een paar overview shots maken van het uitzicht vanaf het dak van dit centraal gelegen hoogste punt. Het zal in zo'n honderden vierkante kilometers het hoogst nog ‘begaanbare’ punt zijn. En wat een indrukwekkend uitzicht was het. Tijdens de klim naar boven waarbij de meeste van de trappen niet eens meer een trapleuning hadden kwamen we langs alle lege woonlagen van de flat wat een vreemd en troosteloos gezicht blijft hoe veel je dat daar ook ziet.

De eerste dag zat erop en wat een ervaring. Zoveel dingen gezien en helemaal lek gestoken door mosquito’s. Vanaf een uur of 07:30 tot aan 18:00 zijn we bezig geweest, nu even snel opfrissen en spullen wegbrengen voor we aan tafel gaan.

Powered by SmugMug Log In