Mei 22 - 2018 | UKR | Dag 02 v 03 : Exclusion Zone Pripyat - Urbex Et Orbi

Mei 22 - 2018 | Dag 02 van 03 in de Exclusion Zone - Pripyat

Na het ontbijt reden we meteen door naar het wereldberoemde ‘Pripyat Road Sign’ met onderweg een stop langs de weg voor een mooi panoramisch zicht op de Chernobyl kerncentrale. Ook kon je vanaf hier goed de sarcophaag zien die over kernreactor nr. 04 heen gebouwd is. In Pripyat aangekomen parkeerden we de bus weer in de buurt van het plein waar we nog naar terug wilden voor wat meer shots.

De muziekschool, een erg ‘mooie’ locatie. Deze locatie ooit een school, nu een mooi voorbeeld van de post-apocalyptische donkere sfeer van deze Pripyat spookstad. Schitterend verval en bladders verf begroette ons al bij de ingang. Er groeiden zelfs bomen binnen, echt een serieus dikke bomen van zeker 15 cm doorsnee midden in de hal zo op het kale beton. Het auditorium inclusief achtergelaten piano stonden er treurig en vervallen bij. Rondslingerende gasmaskers en schoolspullen. Brokstukken van wat ooit muziekinstrumenten zijn geweest. Een gymzaal met een rotte houten vloer en met alles opnoemen zou ik nog wel even bezig zijn. Hier vonden we een aantal lokalen die zeker de moeite waard waren om vast te leggen.

En dan één van de klappers van vandaag, de kapsalon. Ik had hiervan al foto's gezien uit de tijd dat het nog een draaiend bedrijf was. Je herkent nog wel veel maar de spiegels hangen op ‘half zeven’ en er zijn wat kasten van de muur gekomen. Overal liggen wikkels, rollers, bussen haarlak, speldjes, de kappers stoelen staan er nog en nog veel meer. Ook is er een aparte ruimte waar duidelijk de barbershop was, wat karig ingericht en in het midden een echte barber stoel.

Next stop ‘riverside’ café, geliefd bij de rich and famous lag er nu troosteloos bij. Café Pripyat, duidelijk herkenbaar aan de artistieke vormgeving van het pand èn het enorme glas in lood raam. Van het café heb je een mooi uitzicht over Pripyat river waaraan een salonboot ligt waarmee de gasten een rondje konden varen over de rivier. Aan de rivier ligt nog steeds de salonboot, half gezonken in de drassige rivierbedding en compleet bruin van de roest.

MSC ( Medical-Sanitary Unit) Hospital 26 Een groot ziekenhuis bestaande uit meerdere vleugels en bijgebouwen gelegen aan de Druzhby Narodov straat (health of the people) met een capaciteit voor 410 mensen. Dit was het ziekenhuis wat de eerste slachtoffers binnenkreeg direct na de ramp. ‘S morgensvroeg op 26 april 1986 kwamen hier de eerste slachtoffers binnen, blootgesteld aan directe straling van de kernreactor. Niet wetende wat ze te wachten stond, voor een groot aantal zou dit de dood betekenen. Ook in het ziekenhuis wist niemand nog wat er voor horrorscenario zich die nacht had afgespeeld in de kerncentrale.

108 brandweermannen en personeel werden hier binnengebracht in een paar uur tijd, allemaal leden ze aan acute stralingsziekte (ARS : Acute Radiation Sickness). Volgens protocol moet iedereen die uit de centrale komt en waarschijnlijk blootgesteld is aan straling zijn gewassen en worden gekleed in kleding die niet is blootgesteld aan de straling. Dit gebeurde echter die ochtend niet, iedereen was zo in paniek dat alle protocollen werden genegeerd, hierdoor liep iedereen die met hen in aanraking kwam een enorm risico.

28 van die eerste slachtoffers overleden in de eerste paar weken na de blootstelling. Volgens ‘officiële’ cijfers (van de overheid) waren er 237 mensen besmet met acute stralingsziekte (ARS : Acute Radiation Sickness) de meeste hiervan, in kritieke toestand zijn overgeplaatst naar een speciale kliniek in Moskou en 134 van hen zijn aan de gevolgen gestorven in de 10 daaropvolgende jaren.

Officieel stelt de overheid dat er (maar) 38 mensen zijn overleden door en tijdens de ramp. Zij tellen alleen de acute gevallen mee en niet de doden door de gevolgen van besmetting op de langere termijn. De eerste dode was een personeelslid van de centrale die poolshoogte ging nemen toen er een brandalarm afging van één van de reactoren. Toen hij eenmaal ter plaatse was volgde er een explosie die hem vrijwel meteen doodde. De tweede dode was een brandweerman, één van de paar brandweermannen die vrijwel direct ter plaatse waren. Hij stierf op 9 mei aan de gevolgen van ARS (Acute Radiation Sickness) De rest van die ploeg stierf pas jaren later maar leefde die jaren wel met ernstige klachten.

In de kelders van het ziekenhuis liggen nog steeds alle brandweerpakken, uitrusting en kleding van het personeel uit de centrale, waarin de mannen waren binnengebracht die bewuste ochtend. Het werd ons ook streng afgeraden om de kelders in te gaan (overal eigenlijk) omdat de straling die daar nog aanwezig is meer dan 1000 keer zo sterk is als een mens zou mogen hebben.

600.000 mensen waaronder medewerkers van de centrale, onderzoekers en Sovjet militairen waren nodig om alles op te ruimen na de ramp. Al deze mensen ondervinden al jaren klachten doordat ze toch nog te veel met de straling in aanraking zijn gekomen. De jaren na de ramp werden er ontelbaar veel baby’s geboren met milde tot ernstige afwijkingen maar ook veel miskramen. Het is voor velen wel duidelijk waar dit aan te wijten is. Tot op de dag vandaag blijven (officiële) autoriteiten volhouden dat er niks aan de hand is en dat er maar een x aantal mensen acuut zijn gestorven aan de gevolgen van de ramp. En verder moet er eigenlijk niemand zeuren, daar komt het op neer.

Deze locatie had ook een mortuarium die wij uiteraard ook niet gemist hebben. Wat hebben we hier lekker rondgestruind, we zijn wel een paar uurtjes zoet geweest zonder elkaar ook maar tegen te komen.

Röntgenkamer, leslokalen, wachtruimtes, de entree, kinderafdeling en de kraam vleugel. Zelfs een operatiekamer met toebehoren vonden we daar.

Lunchbreak : Wat we elke keer moeten doen voor we de kantine in mogen om te lunchen is door een radiation scanner gaan. Het apparaat ziet er uit alsof deze al gebruikt werd in de eerste wereldoorlog maar we gingen er maar vanuit dat hij zijn werk nog deed. Dit is om er zeker van te zijn dat je niks van vervuild (besmet door straling) fijnstof aan je kleding of schoenen hebt zitten.

Na de lunch kregen we nog een uurtje extra voor het ziekenhuis en zelfs toen kwamen we tijd te kort.

Prison Break, een middelgroot politiebureau met een wachtcel naast de balie en achterin een gang met een stuk of 10 cellen. Aan het eind van deze gang kwam je via een deur buiten op de luchtplaats terecht. Buiten de gevangenpoort kwamen we op een autokerkhof terecht, her en der verspreid door een stuk bos stonden en lagen wagens en onderdelen. Een grote Amerikaanse schoolbus lag op zijn kant, een oude truck lag er vlakbij op zijn kop, verder nog wat auto’s en vrachtwagens van voor de oorlog. Het leek wel de filmset van de Walking Dead.

De brandweerkazerne, hier was niet veel bijzonders meer van over helaas. We waren al gewaarschuwd door de gids maar wilden dat (eigenwijs als we allemaal zijn) zelf zien. Alleen een leeg pand wat nog wel te herkennen was aan de grote garagedeuren waar de brandweerwagens ooit gestald stonden.

Twee enorme treinstellen stonden nog op een verlaten stuk rails niet ver van Yanov Train Station midden in een bos, wat waarschijnlijk niet altijd bos is geweest maar nu helemaal volgroeid was met bomen tot aan de rails. De treinstellen zijn van kop tot kont compleet verroest. Van binnen was het één grote puinhoop en niet de moeite om foto’s te maken dus we hebben het bij de buitenkant gelaten en zijn weer vrij snel vertrokken op naar de volgende locatie, een grote middelbare school. Erg lang mochten we toch niet blijven bij de treinen want alles wat er nog van over is is het staal en de rails en metalen zouden zelfs vandaag de dag nog veel opgeslagen straling bevatten.

De laatste locatie voor we aan tafel gaan vandaag voor het avondeten, maar zeker geen kleintje, een grote middelbare school waar we naast een veel andere interessante vertrekken nog een heel mooie sporthal aantroffen. De houten vloer was vergaan, hier en daar slingerde nog een bal of een shuttle en de basketbalnetten hingen nog aan de muur al dan niet gehavend. Je ziet aan de schimmel en de rot op de grond en muren precies hoe de lichtinval is in het pand. Verderop in de hal een verlaten aula met een eenzame piano, een mooie afsluiter deze dag.

Van al dat rondstruinen krijg je honger dus op naar ‘huis’ opfrissen en weer naar de kantine voor ons voer. Onze gids Misha had een verrassing voor ons : een fles wodka. Henny en ik drinken niet dus de fles werd leeggedronken door Tim, Moreno en Misha. En dat hebben ze (en wij) geweten ook. Wat hadden die 2 Hollanders hem zitten zeg, Misha is dat gewend natuurlijk, ze drinken daar niet anders. Ze zijn er zelfs van overtuigd dat een paar slokken wodka je beschermen tegen radioactieve straling. Misha ging lopend naar huis en wij vertrokken ook te voet naar ons bed, moesten wel een ‘kruip door, sluip door’ route nemen want open en bloot over de openbare weg mocht niet. Tim en Moreno kregen de ene voet amper voor de ander maar uiteindelijk zijn we aangekomen bij ons bed. Henny en ik hebben als enige de hele nacht geslapen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik die 2 zuipschuiten niet echt heb horen piepen de volgende dag.

Powered by SmugMug Log In