Oktober 28 - 2017 | BE | #04 Doll House - Urbex Et Orbi

Ik had deze locatie al in mijn verzameling maar geen naam erbij staan dus het werd een verrassing wat we zouden aantreffen. Het lag in ieder geval in de buurt van waar we de rest ook hadden gepland. We naderden de locatie op de kaart en zochten een stukje verderop een parkeerplaats, weer bij een bouwmarkt toevallig. Het leek mij al erg bekend voor te komen en dat klopte ook, een half jaar geleden heb ik daar met Henny ook gestaan maar kwamen we niet binnen. Dat vergde te veel klim en klauterwerk omdat het enige wat open was hoog zat en ter grootte van een 'toiletraampje' was.

Na een stukje lopen kwamen we aan bij het huisje en verdwenen meteen uit het zicht van de openbare weg naar de achterkant van het huisje. Daar was nog steeds de zelfde manier om binnen te komen dat kleine raampje, met als enige verschil dat er een 'groene bak' onder gereden was. We twijfelden nog en hebben toch besloten om de gok maar te wagen en klommen er met zijn drieen in. Eenmaal binnen kon niemand je meer zien of horen zolang we maar muisstil waren.

Het was alsof de tijd 100 jaar heeft stilgestaan in dat huisje. Alsof het intact was gehouden en als museum diende. Een heel grote oude schouw met een grote zwarte stoof in de keuken, schoentjes onder een stoel en een handtas op de stoel. Jassen aan de kapstok, in de schuur een houten hobbelpaard en oude fietsen. De huiskamer vol met oude meubels, lampenradio, handnaaimachine op bureau. Eettafel in de 'opkamer' met buffetkast ..... Alleen de bewoners misten nog.

De voorkant van het huis lag aan een doorgaande weg door dat dorp heen dus het was en af en aan van auto's. Maar zolang ze geen gas minderden of stopten was er niks aan de hand. Zo nu en dan stopten er auto's voor de deur maar die draaiden de parkeerplaats op van de bakker aan de andere kant van de weg, dan hield je even je adem in ........ en hoorde je dat ze aan de overkant moesten zijn. 

Tot na een half uurtje ofzo en je daar geen aandacht meer aan schonk (stom, want dan lopen  dit soort acties verkeerd af!) en ongestoord verder ging met fotograferen. Moreno en Tim waren onderhand naar boven vertrokken maar Tim kwam vrij snel weer naar beneden. 

Na een tijdje was ik beneden wel klaar en ging ook boven een kijkje nemen, al vrij snel werd duidelijk waarom Tim naar beneden was gekomen : in een kamertje wat duidelijk een kinder slaapkamertje was geweest stonden nog wat kastjes met speelgoed en wat kleding en dozen. Maar ook een grote antieke kinderwagen midden in de kamer waarin 3 poppen netjes waren toegedekt waardoor alleen nog maar hun koppies te zien waren. Een mooi tafereel maar het bijzondere hieraan was was dat de ogen van de middelste poppen 'bloeden'. Niet op dat moment maar het zag er wel degelijk uit dat ooit hebben gebloed, en dan bedoel ik niet een nep streepje rode nagellak maar serieus iets wat uit beide ogen is gelopen, wat het ook mag zijn.

Een stokoud telraampje en een beer stonden daar ook op de kast, ook lag er, nog netjes in de originele verpakking een 'electrieke' deken voor de poes.

Toen we elkaar allemaal weer tegenkwamen beneden (je kon elkaar niet eens uit het oog verliezen want als we onze rugtassen om hadden gehouden hadden we met zijn drieen niet eens tegelijk in dat huisje gepast) besloten we om te vertrekken. We pakten alle apparatuur in en net voordat we aanstalten maakten om dat poppenraampje weer uit te klimmen zegt Moreno dat hij er niet zo'n goed gevoel bij heeft om in dit huisje rond te struinen. Gelukkig stonden we op het punt van vertrek. Op het moment dat we onze tassen op onze rug doen draaien we ons om en kijken we alle 3 recht in het gezicht van de dochter van de oorspronkelijke bewoners, de erfgename. 

Bij ons eerdere bezoek aan het huisje hadden we van te voren te horen gekregen dat die bewuste dame zo af en toe kwam checken hoe het met haar eigendom was. Vreemd dat ze het raampje dan niet laat repareren want dat zat er al dik een half jaar niet meer in.

Terug naar onze 'kennismaking' met de eigenaresse, ze was totaal verbouwereerd door onze 'insluiping'. En ze had natuurlijk groot gelijk, wij hoorden daar niet. Moreno heeft een onsamenhangend verhaal verzonnen over een of ander fotografie project en onderhand klommen wij naar buiten. Ik als eerst en toen ik 1 voet buiten op de grond zette trok zij een sprintje naar de auto en scheurde met gierende banden weg. Vreemde situatie, wij zijn hem ook maar zo snel mogelijk gesmeerd.

Powered by SmugMug Log In